Jose Raul Capablanca

Moderator: redjok

Jose Raul Capablanca

Postprzez XghoustX » 19 lut 2011, 19:54

ObrazekJose Raul Capablanca y Graupera (19.XI.1888 - 8.III.1942) szachista kubański.
Mistrz świata w latach 1921-1927.

Jego nadzwyczajny talent ujawnił się już, kiedy miał 4 lata. Był tzw. cudownym dzieckiem szachowym. Mając lat 8 był członkiem klubu szachowego w Hawanie, gdy miał lat 12 uważany był za jednego z najsilniejszych szachistów Kuby. W tym właśnie czasie (1900) pokonał on w meczu wieloletniego mistrza klubu w Hawanie J. Corzo (+5-2=4).
Jako piętnastoletni chłopiec został wysłany przez rodziców do USA, aby pogłębił swą wiedzę i doskonalił znajomość języka angielskiego.


Po ukończeniu szkoły średniej wstąpił na Uniwersytet Columbia w Nowym Jorku, jednocześnie uczęszczał do słynnego klubu szachowego Manhattan w Nowym Jorku. Tu zwrócił na siebie uwagę swym niespotykanym talentem, który uzewnętrznił się w tym czasie szczególnie w trakcie rozgrywania przez niego partii lekkich i błyskawicznych. Zainteresowanie szachami spowodowało, że przerwał swe studia uniwersyteckie i poświęcił się całkowicie karierze szachowej.
Na przełomie lat 1908-1909 udał się na tournee po USA, rozgrywając symultany w największych klubach amerykańskich.
Ze 130 rozegranych partii zegarowych Capablanca wygrał 126, przegrał 2 i zremisował 2.
Po zakończeniu tej podróży w 1909 r. rozegrał w Nowym Jorku mecz z wielokrotnym mistrzem USA F. J. Marshallem.
Mecz zakończył się sensacyjnym, gdyż bardzo wysokim zwycięstwem Capablanki (+8-1=14). To zwycięstwo zwróciło na niego uwagę całego świata szachowego. Otrzymał on zaproszenie na wielki turniej międzynarodowy do San Sebastian (1911), w którym uczestniczyli jedynie szachiści, mający na swym koncie przynajmniej jedno zwycięstwo w tego rodzaju imprezie. Przedtem jeszcze, w 1910 r., uczestniczył w turnieju o mistrzostwo stanu New York, w którym zajął II miejsce, o pół pkt. za Marshallem.

Wielki turniej w San Sebastian, który zgromadził na starcie plejadę najsilniejszych szachistów świata - z wyjątkiem ówczesnego mistrza świata Em. Lasera - zakończył się zwycięstwem Capablanki, który niezwłocznie skierował do Laskera wyzwanie na mecz o tytuł. Jeden nieopatrzny zwrot w liście spowodował przeciągnięcie się, a następnie zerwanie pertraktacji na ten temat, które wznowione zostały dopiero po zakończeniu I wojny światowej.
Z San Sebastian udał się na swe pierwsze tournee po Europie. W 1913 r. uczestniczył w trzech turniejach: w Nowym Jorku zajął I miejsce, w Hawanie (gdzie turniej był pomyślany jako kontynuacja poprzedniego) - II i raz jeszcze w Nowym Jorku w tzw. turnieju Rice'a - I miejsce.
W 1913 r. rząd kubański mianował Capablankę attache handlowym w swym ministerstwie spraw zagranicznych.,Było to oczywiście wyróżnienie dla dwudziestopięcioletniego szachisty, który rozsławił na całym świecie imię swej niewielkiej ojczyzny. Zapewniło mu to niezależność materialną, tak ważną w owym czasie, kiedy to sytuacja szachistów-profesjonalistów była dość trudna , wygrał 3 krótkie mecze: w Nowym Jorku z Jaffe (+2-0=1), w Berlinie z Teichmannem (+2-0=0) i Miesesem (+2-0=0).
Obrazek
Rok 1914 w karierze Capablanki odegrał bardzo doniosłą rolę. W tym roku został bowiem rozegrany wielki turniej w Petersburgu, mający - zgodnie z życzeniem organizatorów - odpowiedzieć na pytanie, kto jest najgodniejszym przeciwnikiem dla mistrza świata Em. Laskera, który wyzwany już został do walki o tytuł zarówno przez Rubinsteina jak i Capablankę.
Turniej ten rozegrany został w dwóch etapach: z pierwszego do drugiego kwalifikowała się pierwsza piątka. Sensacją było dalekie (VI-VII) miejsce Rubinsteina. Pierwszy etap zakończył się bezapelacyjnym zwycięstwem Capablanki, który wyprzedził Laskera i Tarrascha aż o 1,5 pkt. W drugim etapie Capablanca poniósł dwie porażki - właśnie z Laskerem i Tarraschem, co zadecydowało o końcowym triumfie mistrza świata. Capablanca uplasował się na II miejscu (o 0,5 pkt. mniej), wyprzedzając Alechina aż o 3 pkt. Sprawa meczu o mistrzostwo świata pomiędzy Laskerem a Capablanką stanęła na porządku dnia, jednakże w realizacji przeszkodził wybuch I wojny światowej.

W czasie wojny Capablanca wygrał 3 turnieje w Nowym Jorku (w latach: 1915, 1916 i 1918) oraz zwyciężył Kosticia w meczu w Buenos Aires z wynikiem +12-2=0 (1915).
W 1919 r. doszło do ponownego spotkania z Kosticiem, tym razem w Hawanie. Zwycięstwo Capablanki było druzgocące (+5-0=0). W tym samym roku zajął I miejsce w „turnieju aliantów" w Hastings.
W 1921 r. doszło wreszcie w Hawanie do meczu o mistrzostwo świata pomiędzy Em. Laskerem a Capablanką.
Mecz składać miał się z 24 partii, ale po 14 partiach przy stanie -4=10 Lasker zrezygnował z kontynuowania spotkania, w którym młodszy o 20 lat przeciwnik wykazywał znaczną przewagę. Pewną rolę odegrał niewątpliwie gorący klimat Hawany, trudny do zniesienia dla obrońcy tytułu, który po raz pierwszy w całej swej bogatej karierze nie uzyskał w meczu ani jednej wygranej.

W 19214r. ukazał się w Londynie podręcznik Capablanki pt. Chess Fundamentals, który został następnie wydany w różnych językach, niemalże we wszystkich krajach świata, przyczyniając się do popularyzacji gry w szachy.

W 1922 r. Capablanca wygrał bardzo silnie obsadzony turniej w Londynie. W turnieju tym uczestniczyli niemal wszyscy potencjalni pretendenci do tytułu mistrza świata, z Alechinem, Rubinsteinem i Vidmarem na czele. Capablanca uzyskał tu znakomity rezultat, wygrywając 11 partii i remisując zaledwie 4.
W czasie trwania tego turnieju doszło do podpisania słynnego „protokołu londyńskiego". Nowy mistrz świata zakomunikował swym głównym konkurentom, że kolejny mecz o tytuł rozegra jedynie pod warunkiem zagwarantowania przez pretendenta (lub jego mecenasa finansowego) kwoty 10 tys.dolarów USA jako funduszu premiowego. W latach następnych, gdy zebranie takiej kwoty dla zawodowych szachistów okazało się zadaniem niemalże nie do wykonania, utarło się określenie, że Capablanca schował tytuł mistrza świata za „złotym, dolarowym wałem".
W 1924 r. zorganizowany został w Nowym Jorku bardzo silnie obsadzony turniej. Uczestniczył w nim Capablanca, Lasker oraz nowy główny pretendent do korony mistrzowskiej Alechin. Capablanca zajął w nim II miejsce, za Laskerem.
W turnieju tym Capablanca przegrał jedną partię z Retim. Była to pierwsza jego przegrana od 1916 r., kiedy to przegrał z Chajesem w Nowym Jorku.

Obrazek

Kolejny turniej w Moskwie w 1925 r. zakończył się dla Capablanki niepomyślnie. Musiało go zadowolić zaledwie III miejsce - za Bogolubowem i Laskerem. W 1926 r. wygrał niewielki turniej w Lake Hopatcong.
Dopiero w wielkim turnieju w Nowym Jorku w 1927 r. znów zajął w wysokim stylu I miejsce, wyprzedzając Alechina aż o 3,5 pkt. Turniej zgromadził na starcie sześciu czołowych szachistów świata (niestety bez Laskera i Rubinsteina) i miał 4 koła.
Zamierzeniem organizatorów było przyspieszenie rozegrania przez Capablankę meczu w obronie tytułu.
W 1927 r. doszło do spotkania w Buenos Aires pomiędzy Capablanką a Alechinem. Grano do sześciu wygranych partii.
Mecz zakończył się nieoczekiwanie przegraną Capablanki (+3-6=25). Przyczyną jego przegranej było niedocenianie teorii oraz fantazji twórczej. W tym okresie wierzył bowiem zbyt silnie w znaczenie czystej techniki w grze, w której istotnie osiągnął najwyższy poziom.
Porażka w meczu z Alechinem wstrząsnęła nim do głębi. W swych pomeczowych wypowiedziach próbował usprawiedliwić przegraną jedynie błędami w swej grze, pomijając całkowicie wspaniałą i pełną fantazji grę Alechina. Spowodowało to zaostrzenie stosunków pomiędzy aktualnym i byłym mistrzem świata. Gdy Capablanca zażądał od Alechina rewanżu na nowych warunkach (zmniejszenie liczby partii oraz zwiększenie funduszu premiowego) Alechin kategorycznie odmówił. Zwrócenie się Capablanki z takimi propozycjami do prezydenta FIDE A. Rueba spowodowało w konsekwencji całkowite zerwanie kontaktów pomiędzy Capablanką i Alechinem i wytworzenie się pomiędzy nimi stanu osobistej wrogości, która uniemożliwiła w przyszłości jakiekolwiek pertraktacje na temat meczu rewanżowego.
Po utracie tytułu zaczął częściej grywać w turniejach międzynarodowych, pragnąc swymi sukcesami pozyskać opinię publiczną i stworzyć atmosferę nieodzownej konieczności meczu rewanżowego pomiędzy nim a Alechinem. Jednak jego sukcesy zaczęły przeplatać się z niepowodzeniami.

Obrazek

Oto jego rezultaty w latach 1928-1936:
1928 r. Kissingen - II miejsce, Berlin - I, Budapeszt - I, 1929 r. Ramsgate - I, Budapeszt - I, Karłowe Wary – II-III, Barcelona - I, 1929/1930 r. Hastings - I, 1930/1931 r. Hastings - II, 1931 r. Nowy Jork - I, 1934/1935 r. Hastings - IV, 1935 r. Moskwa - IV, Margate - II. Treningowy mecz z Euwem w 1931 r. zakończył się zwycięstwem Capablanki +2-0=8.

Rok 1936 stanowił w karierze Capablanki wyjątkową pozycję. Zwyciężył on bowiem w bardzo silnie obsadzonym III Turnieju Moskiewskim oraz podzielił wraz z Botwinnikiem I-II miejsce w znakomicie obsadzonym turnieju w Nottingham, wyprzedzając aktualnego mistrza świata Euwego, byłych mistrzów świata Alechina i Laskera oraz głównych pretendentów do tego tytułu (Fine'a, Flohra, Reshevsky'ego).
Ówczesny mistrz świata - Euwe - złożył po turnieju w Nottingham oświadczenie, że jeśli zdoła pokonać Alechina w meczu rewanżowym, to kolejny mecz o mistrzostwo świata rozegra z Capablanką. Jednak do takiego spotkania nie doszło z tej przyczyny, że mecz rewanżowy Euwego z Alechinem zakończył się wygraną Alechina, co oznaczało zamknięcie przed Capablanką drogi do meczu o tytuł.
W 1936 r. Capablanca zajął II miejsce w Margate w silnie obsadzonym turnieju młodych arcymistrzów, w 1937 r. podzielił III-IV miejsce (za Keresem i Fine, wspólnie z Reshevskym), w 1938 r. w Paryżu zajął I miejsce.

Rok 1938 przyniósł mu największe niepowodzenie. W turnieju AVRO zajął VII, przedostatnie miejsce. Było to niewątpliwie zapowiedzią końca jego wielkiej, wspaniałej kariery.
W 1939 r. podzielił II-III miejsce w turnieju w Margate oraz reprezentował barwy Kuby na olimpiadzie w Buenos Aires.
Zmarł wskutek wylewu krwi do mózgu. Wypadek miał miejsce w klubie szachowym Manhattan w Nowym Jorku, 7 marca 1942 r. Śmierć nastąpiła dnia następnego.
Obrazek
Capablanca niewiele napisał w swym życiu o szachach. Prócz wymienionego podręcznika (Chess fundamentals) wydał jeszcze
My chess career (Londyn 1920) oraz Torneo intemacional de ajedrez (Hawana 1913). Tuż po jego śmierci ukazały się w Madrycie w 1942 r. Ultimas lecciones.
Wiele natomiast ukazało się książek o Capablance, przede wszystkim zaś kilka zbiorów jego genialnych partii:
F. Reinfeld The immortal games of Capablanca (Nowy Jork 1942), G. Stahlberg i A. Monasterio Partidas clasicas de Capablanca (Buenos Aires 1943), H. Golombek Capablanca's hundred best games of chess (Londyn 1947), M. Euwe i L. Prins Het schaakphenomen Jose Raul Capablanca y Graupera (Haga 1949), W. Panów Kapabłanka (Moskwa 1959).

źródło:http://en.wikipedia.org
Obrazek
Pozdrawiam ALL
Avatar użytkownika
XghoustX
 
Posty: 383
Wiek: 43
Dołączył(a): 10 lut 2007, 20:51
Lokalizacja: Bielsko-Biała
Podziękował : 0 raz
Otrzymał podziękowań: 10 razy
Ranking: 1000
kurnik.pl: zlotyduszek
FICS: duszek

Re: Jose Raul Capablanca

Postprzez fatymid » 08 mar 2011, 16:00

Podoba mi się gra końcowa w jego wykonaniu ( manewrowanie królem ), już w grze środkowej przesuwał go do centrum ;)
Avatar użytkownika
fatymid
 
Posty: 289
Dołączył(a): 12 lip 2010, 17:40
Podziękował : 0 raz
Otrzymał podziękowań: 12 razy
Ranking: 1800
kurnik.pl: fatymid
FICS: fatymid


Powrót do Sławni szachiści

Kto przegląda forum

Użytkownicy przeglądający ten dział: Brak zidentyfikowanych użytkowników i 1 gość



REKLAMA

Gdy masz problemy z matma czasami najlepszym rozwiazaniem sa Korepetycje z Matematyki
Zadania Szachowe